Hız eğitiminin demans riskini yirmi yıl azaltması ^{CEFR B2}

ACTIVE çalışması 1998–1999 döneminde 2.802 yetişkinin kaydıyla başladı ve katılımcılar rastgele bellek, muhakeme ve hız işleme eğitimlerine ya da eğitimsiz kontrolde yer aldı. Hız işleme eğitimi görsel bilgiyi ekranda hızla bulmayı ve karmaşık görevleri daha kısa sürede yapmayı hedefliyordu. Üç eğitim kolunda katılımcılar beş-altı hafta içinde 60–75 dakikalık, en fazla 10 oturum aldı.

Katılımcıların yarısı, ilk eğitimden sonra 11 ve 35 aylarda en fazla dört takviye oturumu almak üzere rastgele seçildi. Araştırmacılar 1999–2019 döneminde 2.021 katılımcının Medicare verilerini kullanarak 20 yıllık demans bağlantılarını değerlendirdi. Çalışmanın demografik dağılımı orijinal deneye benziyordu: yaklaşık dörtte üçü kadın, %70 beyaz ve başlangıç ortalama yaşı 74 idi; takip sırasında yaklaşık dörtte üçü yaşamını yitirdi ve ortalama ölüm yaşı 84 oldu.

Analizde takviye alan hız eğitimi grubunda 264 kişiden 105'inde (%40) demans tanısı görülürken, kontrol grubunda 491 kişiden 239'unda (%49) tanı saptandı; bu fark insidansı yaklaşık %25 azalttı ve istatistiksel olarak anlamlı tek müdahaleydi. Önceki ACTIVE bulguları, eğitimlerin günlük işlevselliği beş yıla kadar iyileştirdiğini ve 10 yılda üç eğitim kolunun da olumlu etkisi olduğunu göstermişti; hız eğitimi tamamlayanlarda 10 yılda demans insidansı %29 daha düşüktü ve takviyeler ek risk azaltımıyla ilişkilendirildi.

Yazarlar, hız eğitiminin her kişinin performansına uyarlanmasının ve örtük öğrenmeyi teşvik etmesinin etkinliğe katkıda bulunabileceğini belirtti. Johns Hopkins Medicine Alzheimer’s Disease Research Center direktörü Marilyn Albert uzun vadeli bağlantının dikkat çekici olduğunu ve küçük gecikmelerin bile büyük halk sağlığı etkisi olabileceğini vurguladı; saha baş araştırmacılarından George Rebok da görsel işlemeye ve bölünmüş dikkate yönelik müdahalelerin geliştirilmesini desteklediğini söyledi. Çalışma Alzheimer's & Dementia: Translational Research and Clinical Interventions dergisinde yayımlandı ve National Institute on Aging tarafından verilen NIH hibeleriyle finanse edildi. Ek yazarlar ve saha merkezleri arasında Johns Hopkins, University of Pennsylvania, Brown University, University of Pittsburgh, University of Florida, University of Alabama at Birmingham, University of Washington, Hebrew Senior-Life, Indiana University School of Medicine, the New England Research Institutes, the Pennsylvania State University ve Wayne State University yer alıyor.