Stress en cortisol veranderen hoe we emotionele dingen onthouden ^{CEFR B2}

Het onderzoek, geleid door Elizabeth Goldfarb van Yale School of Medicine and the Faculty of Arts and Sciences en gepubliceerd in Science Advances, probeerde twee soorten hersenprocessen te scheiden: circuits die emotionele intensiteit signaleren en circuits die een ervaring in het langetermijngeheugen coderen. Dat doel stond centraal bij de experimentele opzet en de analyse van netwerkdynamiek.

Deelnemers kregen een pil met hydrocortisone of een placebo voordat zij afbeeldingen bekeken. Tijdens het bekijken registreerde een functionele MRI (fMRI) veranderingen in zuurstofrijk bloed als maat voor hersenactiviteit, en deelnemers beoordeelden per beeld hoe ze zich voelden. De volgende dag werd hun geheugen voor die beelden getest. Iedereen nam tweemaal deel, eenmaal onder hydrocortisone en eenmaal onder placebo, en de studie was dubbelblind zodat noch deelnemers noch onderzoekers wisten welke pil was gebruikt.

Belangrijk in de analyse was dat de onderzoekers functionele connectiviteit niet over meerdere minuten, maar per enkele proef van ongeveer vijf seconden berekenden. Die korte, dynamische connectiviteitspatronen voorspelden zowel de emotionele ervaring bij elk beeld als welke beelden de volgende dag werden onthouden. Cortisol bleek emotiegerelateerde netwerken consistenter en sterker betrokken te maken, terwijl geheugen-netwerken specialer werden voor emotionele inhoud en de coördinatie tussen emotie- en geheugen-netwerken toenam.

De auteurs concluderen dat meerdere dynamische hersenmechanismen samen zorgen dat mensen onder stress selectief emotionele ervaringen onthouden. Goldfarb merkt op dat zulke stressreacties adaptief kunnen zijn en helpen sterke herinneringen te vormen voor intense of betekenisvolle gebeurtenissen. De studie werd ondersteund door subsidies van de National Institutes of Health en gerapporteerd door Yale.