Hersenactiviteit en aanpassing aan anderen ^{CEFR B2}

Een nieuwe studie van de Universiteit van Zürich beschrijft hoe hersenactiviteit mensen stuurt bij het aanpassen van gedrag aan anderen. Onder leiding van Christian Ruff onderzochten de wetenschappers meer dan 550 deelnemers in spelsituaties; de deelnemers speelden herhaaldelijk steen-papier-schaar tegen menselijke of kunstmatige tegenstanders. De onderzoekers definiëren het proces als "adaptive mentalization": het snel afleiden van andermans gedachten en daarop het eigen gedrag aanpassen.

Het team gebruikte een nieuw computationeel model om te meten hoe strategisch deelnemers hun tegenstanders inschatten en in welke mate zij die inschattingen na elke ronde bijstelden. De studie toonde dat de meeste mensen flexibel reageerden wanneer tegenstanders van strategie veranderden, maar dat de snelheid van reageren sterk wisselde. Co-auteur Niklas Bürgi benadrukte dat sommige deelnemers snel herkennen welke strategie de tegenstander gebruikt, terwijl anderen meer tijd nodig hebben.

Met functionele magnetische resonantiebeeldvorming (fMRI) identificeerden de onderzoekers een verspreid netwerk waarvan de activiteit toenam op het moment van herziening van inschattingen. Belangrijke gebieden waren de temporopariëtale cortex (nadenken over gedachten en intenties), de dorsomediale prefrontale cortex (beoordeling van sociale informatie) en de anterior insula met nabijgelegen ventrolaterale prefrontale cortex (reactie op onjuiste verwachtingen). Die activiteitspatronen voorspelden in welke mate iemand zijn inschattingen aanpaste; de voorspelling werkte zelfs bij deelnemers wier hersengegevens nog niet in het model waren opgenomen en slaagde bij bijna 90% van de deelnemers. Het team beschrijft dit als een neurale vingerafdruk van adaptive mentalization.

Doordat de studie dynamische interacties gebruikte in plaats van statische taken, laten de onderzoekers zien dat mentalization een doorlopend aanpassingsproces is. Zij stellen dat zulke neurale markers kunnen helpen bij een objectievere beoordeling van sociale cognitie en mogelijk op termijn de ontwikkeling en evaluatie van therapieën sturen. De bevindingen verschenen in Nature Neuroscience.