Chinese autofabrikanten zetten in op Afrika voor elektrische auto's ^{CEFR B2}

In de afgelopen tien jaar breidden Chinese autofabrikanten hun activiteiten naar het buitenland uit nadat oververzadiging en een prijsoorlog de winstmarges op de thuismarkt verminderden. Peking moedigde bedrijven aan buitenlandse markten te betreden met innovatie en lage prijzen, vooral voor elektrische voertuigen. Toegang tot de Verenigde Staten en Europa werd echter beperkt door tarieven en handelscontroles: de VS voerden in september 2024 100% tarieven in en verhoogden die tot 154% in juni 2025, terwijl de EU in oktober 2024 onderzoeken startte naar subsidies en handelspraktijken.

Veel bedrijven verleggen hun focus naar Afrika, dat niet alleen leverancier is van kobalt, lithium en zeldzame aardmetalen, maar ook een groeiende consumentenmarkt en mogelijke productielocatie. BYD kondigde aan zijn dealernetwerk in Zuid-Afrika bijna te verdrievoudigen tegen 2026. Chery breidt uit in Zuid-Afrika en Kenia en richt zich op de middenklasse. Gotion High Tech bouwt wat wordt omschreven als Afrika's eerste EV-gigafabriek in Kenitra, Marokko, met opening gepland voor juni 2026; Marokkaanse officials noemen het project uniek in MENA en Afrika.

Overheden nemen initiatief: volgens WowAfrica zijn er gevestigde producenten zoals Zuid-Afrika, Marokko en Egypte, en nieuwkomers zoals Kenia, Rwanda en Oeganda. Kenia gebruikte belastingvoordelen, snellaadpunten en overheidssteun; Nairobi voerde een vloot elektrische bussen in. Roam Motors in Kenia kreeg financiering van de Amerikaanse DFC en het Duitse GIZ werkt met de overheid aan vervoersefficiëntie. Oeganda voerde in 2018 een National Electric Mobility Policy in met vrijstellingen van btw en invoerrechten en streeft naar elektrificatie van openbaar vervoer in 2030 en van personenauto's in 2040.

Analisten waarschuwen dat Afrika risico's loopt om op de lagere treden van de EV-waardeketen te blijven met assemblage in plaats van geavanceerde productie, en dat voordelen ongelijk kunnen zijn. Rapporten wijzen op zorgen over door China gecontroleerde netwerken, soevereiniteit en de milieu- en maatschappelijke kosten van mijnbouw. Voorstanders zeggen dat sterkere governance en lokale betrokkenheid nodig zijn om ervoor te zorgen dat de groene transitie eerlijke banen en duurzame ontwikkeling oplevert.