Opblaasbare robotarm plukt appels in boomgaard ^{CEFR B2}

Fruitboomgaarden in Washington kampen met personeelstekorten voor taken als oogsten en snoeien. De staat is een belangrijke producent van appels en zoete kersen; in 2023 droeg die productie meer dan $2 miljard bij aan het Amerikaanse bruto binnenlands product. Boomgaarden nemen jaarlijks honderden werknemers aan, maar een vergrijzende lokale bevolking en minder migrerende landbouwarbeiders maken het steeds lastiger voldoende plukkers te vinden.

Als antwoord ontwikkelden onderzoekers van Washington State University een goedkope, opblaasbare robotarm om appels te plukken. Het werk verscheen in Smart Agricultural Technology. Het WSU-team werkt samen met het Prosser Research Extension Center en met Manoj Karkee van Cornell University om de arm te integreren in een geautomatiseerd mobiel platform voor gebruik in boomgaarden.

De arm is ongeveer 2 voet lang en weegt, inclusief metalen basis, minder dan 50 pond. Hij bestaat uit een zachte, met lucht gevulde stof die steviger is dan opblaasfiguren voor reclame. De robot kan een appel detecteren, uitreiken en intrekken en pakt zo meestal één vrucht in ongeveer 25 seconden. De materialen kosten ongeveer $5.500. Omdat de arm licht en opblaasbaar is, is hij veilig in de nabijheid van mensen en beschadigt hij waarschijnlijk takken of fruit niet. Het ontwerp is geschikt voor moderne appelboomgaarden met lineaire takindelingen of V-draadwerk.

De onderzoekers noemen de eenvoudige opzet van het ontwerp een voordeel: het maakt de arm goedkoop, onderhoudsvriendelijk en betrouwbaar als zachte robot. Ze zagen vaak fruit dat op de grond lag en rotten—een verlies dat zij willen verminderen. Robots voor de oogst zijn doorgaans groot en duur; deze arm is kleiner maar langzamer dan menselijke plukkers, die elke drie seconden een appel kunnen plukken. Het team werkt aan mechanische verbeteringen, aan een rudimentair detectiesysteem dat de pluksnelheid beïnvloedt, en wil extra functies toevoegen en de technologie commercialiseren. Het project kreeg financiering van onder meer de National Science Foundation, de USDA National Institute of Food and Agriculture en de Washington Tree Fruit Research Commission en is getest bij Allan Brothers Fruit in Prosser, Washington.