Een studie in Nature beschrijft dat de persistentie van herinneringen wordt geregeld door meerdere moleculaire timers in plaats van door één enkele schakel. Het onderzoek komt van het Skoler Horbach Family Laboratory of Neural Dynamics and Cognition van Priya Rajasethupathy aan Rockefeller University.
Het team vond dat deze timers in verschillende hersengebieden werken en dat de thalamus onverwacht een centrale rol speelt. Het lab koppelt de thalamus aan genprogramma's die individuele herinneringen geleidelijk stabiliseren.
De auteurs schetsen een reeks moleculaire gebeurtenissen die zich in tijd en ruimte ontvouwen, waarbij elke stap bijdraagt aan grotere stabiliteit. Dit nieuwe model verandert het begrip van geheugenvorming en maakt geheugen mogelijk flexibeler en vatbaarder voor interventie. De mogelijke gevolgen voor Alzheimer en andere geheugenstoornissen moeten nog worden vastgesteld.
Rajasethupathy bespreekt hoe haar team deze verborgen timers opspoorde en wat dat kan betekenen voor toekomstig onderzoek en behandeling.
Moeilijke woorden
- persistentie — blijvende aanwezigheid of voortbestaan van iets
- moleculair — betrekking hebbend op zeer kleine deeltjes in cellenmoleculaire
- thalamus — een deel van de hersenen met verbindende functie
- genprogramma — een reeks instructies in genen voor cellengenprogramma's
- stabiliseren — meer vast of blijvend maken
- opsporen — iets verborgen of moeilijk vindenopsporde
- ontvouwen — langzaam zichtbaar of duidelijk worden
- interventie — actie om een proces te veranderen of helpen
Tip: beweeg de muisaanwijzer over gemarkeerde woorden in het artikel, of tik erop om snelle definities te zien terwijl je leest of luistert.
Discussievragen
- Welke gevolgen zou het onderzoek kunnen hebben voor de behandeling van geheugenproblemen in de toekomst?
- Wat vind je van de idee dat herinneringen flexibeler zijn door moleculaire timers? Geef één reden voor je mening.
- Hoe zou een team verborgen timers in het brein volgens jou kunnen opsporen of onderzoeken?
Gerelateerde artikelen
ETH Zurich ontwikkelt nano‑OLEDs van ongeveer 100 nanometer
Een team van ETH Zurich maakte extreem kleine OLED‑pixels, tot ongeveer 100 nanometer. Ze toonden een logo van 2.800 nano‑pixels en noemen toepassingen zoals brillenschermen, microscopen en sensoren; het werk staat in Nature Photonics.
