Illegale trawlers bedreigen vissers in Douala‑Edea ^{CEFR B2}

Het nationale park Douala‑Edea omvat meer dan 2.630 hectares land en zee aan de kust van Kameroen. Lokale vissersgemeenschappen in Mbiako, Yoyo I en Yoyo II melden herhaalde aanvallen door industriële trawlers die "Sapak" of Chinese trawlers worden genoemd. Illegale, niet‑geregistreerde en niet‑gereguleerde visserij gebruikt verboden chemicaliën zoals gamaline 20, te zware sleepnetten en netten met heel kleine mazen. Deze praktijken beschadigen mangroves, verminderen visbestanden en bedreigen het lokale levensonderhoud.

Vissers spreken van gewelddadige confrontaties op zee. Zij zeggen dat trawlers met geweren achtervolgen, netten doelbewust vernietigen en soms schieten; drie vissers werden vorig jaar neergeschoten. Patrick Ngoye uit Mbiako meldde dat zijn netten dit jaar vijf keer zijn vernield en dat hij na vervangingen nog schulden heeft. Marktleidster Fumelayo Eneola benadrukte dat mannen geld lenen om nieuw gerei te kopen omdat trawlers vaak materialen kapotmaken.

Gemeenschappen meldden incidenten aan het ministerie van Veeteelt, Visserij en Dierlijke Industrieen via een ambtenaar die "Doctor Fish" wordt genoemd, en aan het regionale kantoor in Douala. Lokale autoriteiten vroegen om GPS‑gegevens en ander bewijs. Een rapport van de Environmental Justice Foundation (EJF) waarschuwt dat kleine mazen jonge vis vangen en de toekomstige populatie schaden. In 2023 gaf de Europese Commissie een "rode kaart" op grond van de EU‑regeling tegen IUU, waardoor Kameroense visproducten de EU niet mochten binnenkomen.

Beleidswijzigingen proberen gemeenschappen meer te betrekken. Binnen het PSMNR‑SWR publiceerde het ministerie van Bosbouw en Wildbeheer in 2024 een gids voor betrokkenheid, met Duitse financiering. Met steun van de EJF werden Local Collaborative Management Committees (LCMCs) opgericht. Op 19 augustus zijn in Mbiako en Yoyo tienkoppige commissies geïnstalleerd; zij bevatten twee Kameroeners, twee Nigerianen, twee Ghanezen, twee vrouwen, dorpshoofden en jongeren, en hebben een ambtstermijn van vijf jaar, eenmaal hernieuwbaar. De LCMCs mobiliseren gemeenschappen, verzamelen klachten, delen informatie en helpen patrouilleren; autoriteiten zeggen dat zij op de hoogte zijn en passende maatregelen zullen nemen.