Israëlische troepen verwoesten zadenbank in Hebron ^{CEFR B2}

Op 31 juli 2025 verwoestten Israëlische troepen de zaadvermeerderingsunit van de Union of Agricultural Work Committees (UAWC) in Hebron met bulldozers en zwaar materieel. De unit, gebouwd vanaf 2010, was de enige zadenbank op de Westelijke Jordaanoever en bewaarde, volgens Fouad Abu Saif, algemeen directeur van UAWC, meer dan 70 variëteiten van inheemse erfgoedzaden die elders in Palestina grotendeels verdwenen zijn.

De UAWC zei dat de vernieling snel en zonder aankondiging plaatsvond. Gereedschap, vermeerderingsmaterialen en infrastructuur werden tot puin gemaakt; een video van de schade werd op Facebook gedeeld. De organisatie noemde het verlies een directe klap voor pogingen om lokale biodiversiteit te behouden en voedselsoevereiniteit te verzekeren. Zadenbanken worden door deskundigen beschreven als levende archieven van landbouwkennis en cultureel erfgoed. Vivien Sansour’s Palestine Heirloom Seed Library plaatst zaadbewaring expliciet in het kader van politieke weerstand en noemde zaden een "kaart om te zeggen: kijk, dit zijn wie we zijn, dit zijn wie we waren, en dit zijn wie we geweest zijn."

Het artikel verbindt de verwoesting met een breder patroon binnen het bezette Palestina, waar landbouwgrond is afgebroken, toegang tot velden is beperkt en olijfgaarden zijn ontworteld. In Gaza werd de Baladi-zadenbank in Al-Qarara beschoten, met schade aan inheemse tarwe, spinazie en gerst en met ontheemde landbouwgezinnen die probeerden opnieuw op te bouwen.

Er worden ook historische voorbeelden genoemd, waaronder het Amerikaanse koloniale beleid tegen inheemse voedselsystemen en later bombardementen en plunderingen van zadenbanken zoals die in Abu Ghraib in 2003. Internationale organisaties zoals La Via Campesina, Friends of the Earth International en de Ierse Groene Partij veroordeelden de verwoesting; de Ierse partij noemde het "het laatste stuk van de genocidepuzzel" en riep op tot ICJ-onderzoeken. Het artikel merkt op dat internationaal recht dergelijke schade als mogelijke oorlogsmisdaden erkent en dat de ICJ een lopende genocide als aannemelijk heeft beschouwd, terwijl weinig regeringen krachtig reageerden. De kaalslag wordt gezien als een verdere handeling die generaties, land, verhalen en voedselsoevereiniteit loskoppelt.