Madagaskar’da Eğitim Krizi ve Sonuçları ^{CEFR B2}

Madagaskar’ın eğitim sistemi son 20 yılda zayıfladı ve bu zayıflık ülkenin ekonomik kalkınmasını sınırlıyor. En zayıf halka ilkokul eğitimidir: Dünya Bankası verilerine göre 2025’te kızların yüzde 66.6’sı ve erkeklerin yüzde 60.6’sı ilkokulu tamamlıyor; bu oran dünya ortalaması yüzde 88.3’ün oldukça altında. Ortaöğretime brüt kayıt oranı kızlarda yüzde 36, erkeklerde yüzde 34; yükseköğretimde brüt kayıt oranı yüzde 6’dir. İlkokulu bitirenlerin yalnızca yüzde 25’i akıcı okuma yapabiliyor ve devlet okullarında sınıf tekrarı oranı yüzde 25.3’tür.

Kalite sorunlarının önemli bir nedeni, nitelikli olmayan toplum öğretmenleri (FRAM) kullanımıdır. 2024’te ülke genelindeki ilkokul ve anaokulu öğretim gücünün yaklaşık yüzde 60’ı FRAM liderliğindeydi; bu öğretmenlerin birçoğu temel öğretme becerilerinden yoksundur. Öğrenci-öğretmen oranı 39.81, düşük gelirli ülkelerde ortalama 41.92’dir. Ayrıca uzak bölgelerde okul yok veya yüzlerce çocuk için tek üç sınıflı okul var; kasırgalar her yıl 1,000–2,000 sınıfı yok ediyor.

Yükseköğretim yapısal baskı altında: üniversite derslerinin yaklaşık yüzde 70’i memur olmayan öğretim üyeleri tarafından veriliyor ve birçok öğretim üyesi ödenmeyen maaşlarla karşılaştı. Mayıs 2024’te ESPA ve diğer kamu üniversitelerinde gecikmiş bursların ödenmesi ve tehlikeli yurtlar, su temini ile internetin onarılması talepleriyle gösteriler yapıldı. Mezunlar yüksek genç işsizlikle karşılaşıyor; 15–30 yaş arası gençler işsizlerin yüzde 70’ini oluşturuyor ve birçok kişi kendi alanı dışında çalışmak zorunda kalıyor. Nepotizm, ağır deneyim gereksinimleri ve yerel derecelere düşük değer beyin göçünü artırıyor; her yıl binlerce kişi Fransa, Kanada, Mauritius ve diğer ülkelere gidiyor.

Yönetişim sorunları krizi ağırlaştırıyor: Transparency International’ın 2024 Yolsuzluk Algı Endeksi’nde Madagaskar 100 üzerinden 26 puan aldı ve 180 ülke arasında 140. sırada yer aldı. Anketler, insanların yaklaşık yüzde 40’ının okullarda yolsuzluğa tanık olduğunu veya yolsuzluk yaşadığını ve öğrencilerin üçte birinin cinsel kötüye kullanım vakalarıyla karşılaştığını gösteriyor. Uzmanlar fonların artırılmasını, öğretmen istihdamını ve eğitimini, FRAM rollerinin resmileştirilmesini ve üniversitelerin altyapı, ödenek ve araştırma kapasitesinin iyileştirilmesini öneriyor. Nitelikli öğretmen oranının yükselmesi ile öğrenim kalitesi ve kişi başına düşen GSYH büyümesi desteklenebilir.