ETH Zurich, WSL araştırma enstitüsü ve Vrije Universiteit Brussel öncülüğündeki uluslararası ekip, 2100 yılına kadar hangi buzulun nerede ve ne zaman yok olabileceğini tahmin eden bir çalışma yayımladı. Çalışma, buz hacminden çok yok olan buzul sayısına ve yok oluş zamanlamasına odaklanıyor. Ekip, en fazla buzulun yok olduğu yılı "Peak Glacier Extinction" (Buzul Yok Oluşunun Zirvesi) olarak tanımlıyor.
Alplerde en yüksek kayıp hızı 2033–2041 arasında bekleniyor. Küresel düzeyde zirve yaklaşık on yıl sonra ve farklı ısınma senaryolarına göre değişiyor: +1.5° C senaryosunda zirve yaklaşık 2041 civarında ve yılda ~2.000 buzul kaybı görülüyor; +4° C senaryosunda zirve yaklaşık 2055'e kayıyor ve yılda ~4.000'e kadar çıkıyor.
Çalışma, Alpler, Kafkasya, Rocky Dağları, Andlar'ın bazı bölümleri ve Afrika dağ sıraları gibi düşük irtifada yer alan veya ekvatora yakın çok sayıda küçük buzula sahip alanların en yüksek risk altında olduğunu gösteriyor. Alpler özelinde, mevcut politikaların yol açacağı +2.7° C ısınmada 2100'de yaklaşık 110 buzulla (bugünkü sayının ~%3'ü) sınırlı kalınacağı; +4° C altında sayının yaklaşık 20'ye düşeceği belirtiliyor. +1.5° C senaryosunda Orta Avrupa'da yaklaşık 430 buzul (%12), +2° C senaryosunda ise yaklaşık 270 buzul (%8) kalacağı öngörülüyor. Küresel olarak +1.5° C seviyesinde kabaca 100.000 buzul kalırken, +4° C seviyesinde bu sayı yaklaşık 18.000 oluyor.
Ortak yazarlar sonuçların acil iklim eylemi gerektirdiğini vurguluyor. Çalışma ayrıca tam buzul kaybının deniz seviyesine çok büyük katkı yapmasa bile turizm ve yerel kültür üzerinde olumsuz etkiler yaratacağını belirtiyor ve kaybolan buzulların adlarını ve hikâyelerini canlı tutmak için Global Glacier Casualty List gibi projeleri destekliyor (örneğin Birch ve Pizol).
