Güney Asya'da sözlü gelenekler kaydediliyor ^{CEFR B2}

Sivil arşivciler Güney Asya'da modernleşme ve kültürel tekdüzeleşme nedeniyle kaybolma tehlikesiyle karşı karşıya olan sözlü gelenekleri belgelemeye çalışıyor. Hedefler halk şarkıları, bilmeceler, sözlü tarih ve geleneksel tıbbi bilgiler gibi ağırlıklı olarak sözlü aktarılan bilgileri yakalamak. "Enhancing Indic oral culture on Wikimedia projects" adlı proje, anadil konuşurlarını bu materyalleri kaydetmeye, yüklemeye ve Wikimedia Commons, Wikisource ile Wikipedia için yazıya dökmeye destek veriyor.

Projede 14 dil topluluğundan sivil arşivciler yer aldı ve şimdiye kadar 227 kayıt toplandı. Arşivciler telefon kameralarıyla videolar çekiyor, erişilebilirlik için transkribe ediyor ve kayıtları açık platformlara bağlıyor. Bu yöntem, ana akım eğitim ve kitle medyasında az temsil edilen bilgileri görünür kılıyor ve etik dışı dış kaynaklı veri toplama riskini azaltıyor.

Tulu topluluklarında O Bele pardhana adlı tarımsal şarkılar kabithe adıyla biliniyor; genelde bir kişi solo söylerken diğerleri koroya katılıyordu. Bir arşivci, yaşlıların artık tarımla uğraşmadığını ve şarkıları iyi hatırlamadıklarını söyledi; makinalar, iş değişiklikleri ve Areka tarımına geçiş, bu şarkıların öğrenildiği sosyal ortamı azalttı. Angika'dan toplanan yaklaşık 80 halk şarkısı, çoğunlukla Dalit kadınlar tarafından söyleniyor ve tanrısal figürleri gündelik roller içinde gösteriyor; örneğin bir Shibguru şarkısında Şiva'nın üçüncü gözü olmadan uyuduğu ve hırsızların tapınağa girdiği anlatılıyor.

Torwali uygulamaları bir dönem baskı nedeniyle engellenmiş, ancak Simam Festival 2011 ile yeniden öne çıktı ve Idara Baraye Taleem-o-Taraqi (IBT) Commons üzerinde yeni ve eski videoları erişime sundu. Doğu Tharu arşivci Sanjib Chaudhary, Saptari ile Morang arasındaki Sursari/Saptari nehrinin geçişini anan bir göç şarkısı kaydetti ve Kosi'nin yönlendirilme tarihini araştırıyor. Bu örnekler, sözlü şarkıların yerel tarih ve coğrafya araştırmalarını nasıl tetikleyebildiğini gösteriyor.