Moeder stelt biologische klok van ongeboren kinderen in ^{CEFR B2}

Onderzoekers van Washington University in St. Louis publiceerden in het Journal of Biological Rhythms een studie die laat zien dat maternale signalen de circadiane klok van foetussen in muizen kunnen instellen. Het team ontwikkelde een methode om klokactiviteit waar te nemen: een klokeiwit werd genetisch gemarkeerd met luciferase, een lichtproducerend eiwit, en gevoelige camera’s registreerden het oplichten van foetussen wanneer dat eiwit actief was.

Bij paringen waarbij het mannetje het gemarkeerde eiwit droeg en de vrouwelijke niet, bevonden alleen de foetussen het merkteken maar niet de moeder. De onderzoekers zagen duidelijke dag‑nachtritmes bij de jongen in de laatste week van de zwangerschap, een periode die overeenkomt met het derde trimester bij mensen. Ze detecteerden ook dagelijkse ritmes over de placenta voordat de foetus zelfstandig licht kon waarnemen, wat suggereert dat maternale timing‑signalen naar de zich ontwikkelende klok worden gestuurd.

Het team koppelde deze timing aan maternale glucocorticoïdehormonen, die normaal gedurende de dag stijgen en dalen en de placenta passeren. Toediening van synthetische glucocorticoïden aan zwangere muizen leidde tot snellere synchronisatie van de foetale klokken. De auteurs merken op dat synthetische glucocorticoïden routinematig aan zwangere mensen met risico op vroeggeboorte worden gegeven en dat het tijdstip van toediening mogelijk van belang is.

Verder vond men een sterke associatie tussen het uitblijven van activiteit van circadiane klokgenen in foetussen en het niet tot een bevalling leiden. De auteurs benadrukken dat het handhaven van stabiele dagelijkse ritmes tijdens de zwangerschap belangrijk kan zijn. Het werk werd ondersteund door de National Institutes of Health en het March of Dimes Prematurity Research Center; KLN ontving een McDonnell Center fellowship.