Kleinschalige irrigatie helpt boeren bij minder regen ^{CEFR B2}

Veel kleinschalige boeren vertrouwen nog altijd op regen, terwijl klimaatverandering de neerslagpatronen onbetrouwbaar maakt. Richard Colback van de International Finance Corporation zegt dat het uitbreiden van irrigatie nu essentieel is. Slechts 6% van het bebouwde land in Afrika is geïrrigeerd; wereldwijd is minder dan een vijfde van het akkerland geïrrigeerd. Kleine boeren produceren ongeveer vier vijfde van het voedsel in Azië en Sub-Sahara Afrika, en er zijn ongeveer 500 million kleinschalige bedrijven in die regio's.

De groeiende vraag naar voedsel en veranderende weerspatronen zetten boeren onder druk. Met een wereldbevolking die tegen 2050 bijna 10 miljard zal bedragen, moet de landbouwproductie met ongeveer 60 per cent groeien. Colback noemt kleinschalige, door boeren geleide irrigatiesystemen als praktische opties: ze vergen vaak lagere investeringen dan grote projecten, geven meer controle aan boeren en zijn eenvoudiger te onderhouden. Precisie-irrigatie en sensor gebaseerde systemen kunnen water direct bij de wortels brengen en de bodemvochtigheid in real time meten. Afrika heeft op veel plaatsen grondwatervoorraden, met gebieden waar water binnen zeven metres van het oppervlak ligt en bereikbaar is met pompen. Zonne-energiesystemen veroorzaken een 95 to 97 per cent kleinere uitstoot dan pompen op diesel of netstroom.

Praktische voorbeelden illustreren de voordelen. De Keniaanse boer Kinaro Waithaka installeerde een klein zonne-energiesysteem en kon vervolgens het hele jaar tomaten en andere gewassen telen; hij verdiende meer dan KES 40,000, around US$400, met één tomatenoogst. In Ghana investeerde het Ghana Commercial Agriculture Project US$62 million om irrigatie en drainage te moderniseren; het project kwam ongeveer 14,000 mensen ten goede en hielp de gemiddelde rijstopbrengst stijgen van 4.5 metric tonnes per hectare in 2017 to about 5.5 MT/Ha.

De kosten voor een bredere uitrol zijn groot: US$26 billion to US$50 billion per jaar gedurende de komende twee decennia. Belangrijke uitdagingen zijn beperkte oppervlaktewaterbronnen, grondwateronttrekking, verzilting, afstroming, gefragmenteerde markten en beperkte krediettoegang voor kleinschaligen. Colback wijst op bekende oplossingen zoals blended finance, betere beheerspraktijken, gezamenlijke governance en transnationale waterakkoorden, en verwijst naar de Food and Agriculture Organization’s Water Scarcity Program en het gezamenlijke IFC-IFAD Handbook for Scaling Irrigation Systems als praktische kaders.