Onderzoekers hebben een hersennetwerk ontdekt dat SCAN heet. SCAN zit in delen van de motorische cortex en koppelt beweging aan denkprocessen. Het netwerk lijkt een rol te spelen bij de kernproblemen van Parkinson.
Het onderzoek werd gedaan door een groep onderzoekers uit China en de VS. Zij verzamelden gegevens van meer dan 800 deelnemers, waaronder mensen met Parkinson, gezonde personen en mensen met andere bewegingsstoornissen. De studie vergeleek behandelingen zoals DBS, medicijnen, gefocuste ultrageluidstimulatie en niet-invasieve TMS.
De resultaten lieten zien dat Parkinson verband houdt met te sterke verbindingen tussen SCAN en de subcortex. Behandelingen waren het meest effectief wanneer die verbindingen werden verminderd. In een kleine proef gaf SCAN-gerichte TMS duidelijk meer verbetering dan stimulatie op nabije gebieden.
Moeilijke woorden
- hersennetwerk — verbonden hersengebieden die samen werken
- motorische cortex — deel van de hersenen voor beweging
- subcortex — binnenste delen van de hersenen onder de cortex
- bewegingsstoornis — probleem met controle van bewegingenbewegingsstoornissen
- stimulatie — actie die iets in lichaam of brein activeert
- kernprobleem — belangrijk, centraal probleem bij een ziektekernproblemen
Tip: beweeg de muisaanwijzer over gemarkeerde woorden in het artikel, of tik erop om snelle definities te zien terwijl je leest of luistert.
Discussievragen
- Wat vind je van onderzoek met meer dan 800 deelnemers?
- Waarom is het belangrijk dat behandelingen verbindingen tussen SCAN en subcortex verminderen?
- Zou je liever stimulatie of medicijnen kiezen als behandeling? Waarom?
Gerelateerde artikelen
Schoon water vermindert groeiproblemen bij kinderen in Mozambique
Een studie uit 2022–23 toont dat betere toegang tot veilig drinkwater in Mozambique de kans op groeiremming bij jonge kinderen aanzienlijk kan verlagen. Sanitatie had geen onafhankelijk effect op stunting in deze analyse.
Genetische sensor voor MRI maakt moleculaire activiteit zichtbaar
Onderzoekers van UC Santa Barbara ontwikkelden een modulair, genetisch gecodeerd eiwitsensor die zichtbaar is voor MRI. De sensor gebruikt aquaporine om waterbeweging te beïnvloeden en kan helpen bij het bestuderen van ziekten en bij dierstudies.
