Endonezya'da kadınlara yönelik dijital şiddet artıyor ^{CEFR B2}

Son beş yılda Endonezya'da kadın gazeteciler, aktivistler ve insan hakları çalışanlarına yönelik dijital şiddet daha görünür hale geldi. Saldırılar doxing'den çevrimiçi gözetim ve fotoğraf manipülasyonuna, hesap kırmaya ve DDoS saldırılarına kadar çeşitleniyor. Bazı saldırılar siyasi buzzerların koordineli tacizine dayanıyor; fandom kampanyaları ve cinsiyetçi kişisel hakaretler de mesleki eleştiriyi gölgeliyor. Örnek mağdurlar arasında Bunga, Kania, Pipit ve Nala sayılıyor, çevrim içi yayın Magdalene Mayıs 2020'de büyük bir DDoS saldırısı yaşadı.

Veriler hukuki çerçevenin genişlediğini gösterse de uygulama eksik kalıyor. Komnas Perempuan'ün 2024 CATAHU raporu 330,097 vaka kaydetti ve bu bir önceki yıla göre yüzde 14 artış anlamına geliyor. 2022 Cinsel Şiddet Suçu Yasası (TPKS Law) Elektronik Temelli Cinsel Şiddeti (KBSE) tanıyor ve kurbanların çevrimiçi izlerini silme hakkını güvence altına alıyor, ancak uygulama ilerlemiyor. Kişisel Veri Koruma Kanunu (PDP) kadın bedenleri ve görüntülerini kişisel veri olarak ele almıyor; daha eski Elektronik Bilgi ve İşlemler Kanunu (ITE) ise kurban korumasından çok bilgi iletimine odaklanıyor.

Platformlar merkezi rol oynuyor ama sıklıkla sorumluluktan kaçıyor. SAFEnet'in yürütme direktörü Nenden S. Arum küresel teknoloji şirketlerinin güvenlik çalışmalarından "ellerini yıkadıklarını" söyledi. Meta ve Twitter (şimdi X) gibi şirketlerin içerik denetimini gevşetmesi tacizi cesaretlendirdi. SAVEnet, KOMPAKS ve diğer savunucular platformlardan ve yetkililerden daha hızlı, kültürel olarak duyarlı denetim ile daha iyi hukuki uygulama talep ediyor. Mağdurların ve kampanyacıların ortak uyarısıysa açıktır: hızlı müdahale ve platform hesap verebilirliği güçlenmeden kurbanlar açıkta kalır; "Hızlı müdahale olmadan mağdurlar savunmasız kalıyor," dedi Siti.