Wanneer kinderen misbruik melden in landelijke India ^{CEFR B2}

De POCSO Act 2012 maakt seksueel misbruik van kinderen strafbaar en schrijft kindvriendelijke meld- en gerechtelijke procedures voor. Toch botst die wettelijke kader vaak met de sociale werkelijkheid in landelijke en semi-landelijke gebieden. Veldverslaggeving tussen juli 2023 en november 2024 in Andhra Pradesh onderzocht hoe gezinnen reageren als kinderen misbruik melden.

Het onderzoek besloeg meerdere mandals in en rond het district Kakinada, onder andere:

• Prathipadu
• Yeleswaram
• Gandepalli
• Kirlampudi
• Sankhavaram
• Jaggampeta

SafeTalks leidde sessies tijdens lokale bewustmakingsbijeenkomsten en voerde follow-upgesprekken met kinderen, adolescenten, leerkrachten, moeders, verzorgers en volwassen overlevers. Die informele gesprekken werden gevormd door lokale talen en culturele gewoonten. Voorlichtingsprogramma’s op scholen vergrootten het begrip van kinderen over persoonlijke grenzen en het onderscheid tussen "good touch" en "bad touch", maar volwassenen kregen zelden dezelfde praktische aanwijzingen.

Een studie uit 2024 in de stedelijke sloppenwijken van Kakinada vond dat sommige adolescenten misbruik konden herkennen, maar dat geen van de deelnemers de POCSO-wet kende en de meesten niet wisten waar of hoe ze hulp moesten zoeken. Veel gemeenschappen zijn georganiseerd rond kaste- en verwantschapsnetwerken; binnen die systemen wordt een melding door een kind vaak een familiecrisis omdat verzorgers sociale status, financiële afhankelijkheid, huwelijksvooruitzichten en reputatie meewegen. Dit leidde tot vertraagde reacties, interne afhandeling of stilte.

Formele meldpunten zoals CHILDLINE 1098 en de e-Box van de National Commission for Protection of Child Rights bestaan, maar de bekendheid is ongelijk. Sommige volwassenen twijfelden aan vertrouwelijkheid, aan politiebetrokkenheid of vreesden stigma en vergelding. Volwassen overlevers beschreven langetermijneffecten wanneer families niet beschermend konden reageren: "Ik wou dat mijn moeder anders had gereageerd en me volledig had vertrouwd toen ik vertelde," zei een vrouw van midden twintig. Het verslag concludeert dat voorlichting aan kinderen noodzakelijk maar niet voldoende is; gezinnen hebben heldere, toegankelijke richtlijnen nodig over hoe te reageren, waar vertrouwelijke steun te vinden is en hoe een kind te beschermen zonder extra sociale schade te veroorzaken.