Afrikaanse regenverhalen in wereldwijde klimaatgesprekken ^{CEFR B2}

In veel Afrikaanse gemeenschappen zijn regenverhalen onderdeel van een lange traditie over weer, landbouw en overleving. Emily Wanja Nderitu wil die alledaagse kennis zichtbaar en invloedrijk maken in internationale klimaatdiplomatie. Ze woonde de Verenigde Naties-klimaatconferentie 2025 (COP30) bij in Belém, Brazilië, en beschreef de locatie als een frontlinie in de strijd tegen klimaatverandering.

Nderitu werkt voor Doc Society, een organisatie die onafhankelijke verhalenvertellers ondersteunt. Bijna een decennium lang onderzoekt ze wie klimaatverhalen mag vertellen en op welke manier die verhalen beleidsmakers kunnen bereiken. Ze formuleert het kernpunt eenvoudig: "COP is een evenement. Klimaat is geen evenement." Haar werk richt zich op blijvende aandacht voor gemeenschappen, niet op korte campagnes.

Ze leidt en ondersteunt twee hoofdinitiatieven die verhalenmakers, wetenschappers en beleidsmakers samenbrengen en vragen welke verhalen op welke plekken nodig zijn en hoe die verhalen echte impact krijgen:

• Democracy Story Unit
• Climate Story Labs

Haar aanpak waardeert praktische kennis over vertraagde regens, zaaien en waterdeling. Concrete voorbeelden laten zien dat lokale projecten verandering teweegbrengen: een vertoning in Kenia leidde tot een raadsvergadering en herzien waterbeleid, en een Zuid-Afrikaans fotoproject inspireerde een schooltuinprogramma. Nderitu en collega’s dringen erop aan dat lokale verhalen wereldwijde prioriteiten worden en dat Afrikaanse kennis wordt erkend, omdat empathie en sterke verhalen tot actie kunnen leiden.