Een recente wereldwijde studie, gepubliceerd in Nature Climate Change en geleid door onderzoekers van Sichuan University, heeft vestigingsveranderingen in 1,071 kustregio's in 155 landen in kaart gebracht. Het team, met remote sensing-experts van de University of Copenhagen en onderzoekers als Alexander Prishchepovov en Shengping Ding (IGN), combineerde nachtelijke lichtwaarnemingen met mondiale sociaaleconomische datasets.
De analyse toonde aan dat 56% van de onderzochte kustregio's zich tussen 1992 en 2019 van de kust terugtrok, terwijl 16% dichterbij kwam (inclusief het Kopenhagen-gebied) en 28% stabiel bleef. Africa (67%) en Oceania (59%) kenden de grootste aandelen van terugtrekking. De studie concludeert dat sociale en infrastructurele kwetsbaarheid belangrijker zijn voor terugtrekking dan alleen de historische frequentie van kustgevaren.
Met mixed-effects modellering vonden de auteurs kwantitatieve relaties: een 1% verbetering van adaptive capacity kwam overeen met een 4.2% vermindering van de terugtrekingssnelheid, en een 1% toename in structural protection met een 6.4% vermindering. Ze waarschuwen dat nachtelijke lichtgegevens vestigingspatronen kunnen missen op plaatsen met beperkte elektrificatie en roepen op tot verder onderzoek om proactieve kustplanning te ondersteunen.
