Aerosolen heffen elkaar grotendeels op en beïnvloeden opwarming weinig ^{CEFR B2}

De studie analyseert bijna twee decennia aan satellietwaarnemingen samen met moderne atmosferische reanalysegegevens om te beoordelen in hoeverre veranderingen in aerosolen hebben bijgedragen aan de recente toename van de energiebalans van de aarde. Aerosolen — de fijne deeltjes in de atmosfeer van vervuiling, bosbranden en vulkaanuitbarstingen — beïnvloeden zowel wolkeigenschappen als de hoeveelheid zonlicht die naar de ruimte wordt teruggekaatst.

De onderzoekers vonden duidelijke, tegengestelde aerosoltrends per hemisfeer. Op het noordelijk halfrond leidde schonere lucht boven industriële gebieden tot minder deeltjes die zonlicht reflecteren, waardoor meer zonne-energie het oppervlak bereikte. Op het zuidelijk halfrond leidden grote natuurlijke gebeurtenissen, waaronder de Australische bosbranden en de vulkaanuitbarsting van Hunga Tonga–Hunga Ha'apai, tot sterkere aerosoltoenames en helderdere wolken die meer zonlicht terugstuurden. Omdat deze effecten in tegenovergestelde richting werken, heffen ze elkaar grotendeels op.

• Van 2003 tot 2023 nam de aarde warmte op met een snelheid van ongeveer een halve watt meer energie per vierkante meter per decennium.
• De toename in energie wordt voornamelijk gedreven door veranderingen in teruggekaatst zonlicht, niet door veranderingen in warmte die de ruimte ontsnapt.
• Twee onafhankelijke methoden — satellietwaarnemingen en reanalyse-schattingen van sulfaatdeeltjes — toonden hetzelfde hemisferische patroon.

De auteurs concluderen dat aerosolveranderingen weinig netto wereldwijde invloed hebben gehad op de recente opwarming. Ze waarschuwen dat modellen die vooral focussen op vervuiling op het noordelijk halfrond de natuurlijke aerosol-effecten op het zuidelijk halfrond kunnen onderschatten. De studie verschijnt in Science Advances en is gefinancierd door programma’s van NOAA en NASA; bron: University of Miami.